Mei 2011 | Terug naar de Wittenberg

Die gedachte was even wennen. Het idee dat ik niet meer ’s ochtends door het park fietste, niet meer mooie ontmoetingen had met mensen, niet meer onderdeel was van Hebron, niet meer verbaasd werd over de verschillende culturen, niet meer verrast werd door Gods werk in Hebron, niet meer de vrijheid van Amsterdam ervaarde, niet meer de Dom, Westertoren, parken en grachten mocht aanschouwen vloog mij aan.

Ik kijk terug op een stage waarin ik op mijn plek was. Tijdens de eindevaluatie moest ik verwoorden waarvan ik het meest geleerd had. Ik kwam er op dat moment gewoonweg niet uit omdat ik van zoveel dingen geleerd had. Ik had het voorrecht op een plek te zijn waar God elke dag zichtbaar aan het werk was. Dit heeft mij enorm geïnspireerd en bevestigd in mijn geloof. Toch moest ik een antwoord geven op die vraag. Ik kwam tot de conclusie dat ik van het bezoekwerk het meest heb geleerd. God leerde mij meer overzichzelf door de ontmoeting met mensen heen. Door het bezoekwerk heb ik geleerd om te gaan met mijn verlangen het evangelie door te geven, heb ik mensen echt leren liefhebben en heb ik gezien dat iedereen op zijn eigen manier gelooft en dat het goed is zo. Niet iedereen hoeft een bepaald level of niveau te bereiken. We mogen geeneens over niveau's praten! Daarnaast heeft dit mij veel geleerd over het lijden en de plek van mijn geloof daarin.

Met deze ervaringen op zak ben ik aan het laatste blok van de Wittenberg begonnen. Ik ben van plan nog op een breed terrein zoveel mogelijk informatie mee te nemen en de Wittenberg met een voldaan gevoel af te sluiten.

April 2011 | Stille week

Het is stille week. Een week waarin we toeleven naar Goede vrijdag en Pasen. Hebron, de organisatie waar ik stageloop, heeft door middel van gebedsavonden de stille week proberen vorm te geven. Vanwege de vele nationaliteiten in de gemeente en de buurt, stond elke gebedsavond een ander land centraal. Op donderdag was dit Suriname. Ik had de leiding van deze avond. Ik had wat liederen voorbereid en een stukje muziek uitgezocht om naar te luisteren. Op het rooster stond Lukas 22:7-64 om te lezen. Gemiddeld kwamen er steeds zo’n 12 mensen, ook voor deze avond verwachtte ik dat aantal. Maar zoals gewoonlijk in Hebron, verliep het totaal anders dan verwacht Een hele Surinaamse familie kwam ons vergezellen. Allemaal in het wit gekleed, vanwege Witte donderdag. Daarnaast kwamen mensen uit de open maaltijd die net had plaatsgevonden ook eens kijken wat de gebedsavond inhield. Al met al zaten we met 26 mensen. Eerst hebben we de lezing in het Surinaams gehoord, daarna in het Nederlands en vervolgens heeft iedereen in zijn eigen taal gebeden. Ik werd er tijdens het bidden warm van. Arabische, Franse, Surinaamse, Nederlandse en Spaanse mensen komen samen om te bidden en hebben elkaar lief en zijn verbonden in Jezus naam. Het was voor mij even een kleine afspiegeling van wat Jezus bedoeld met ‘wees één’. Aan het eind bracht een Surinaamse vrouw spontaan een lied naar voren waarin het lijden van Jezus en haar dankbaarheid daarvoor tot uiting kwam. Zo puur, zo uit het hart… Hebron is een plek waar iedereen zijn ding kan doen en zichzelf kan zijn. Dan zie je echt het hart van mensen en kun je ze oprecht liefhebben en dienen!

April 2011 | Multiculti in Amsterdam

Op mijn stage in Amsterdam leef ik tussen prachtige mensen uit Suriname, Libanon, Irak, Indonesië, Iran, Amsterdam, Tunesië, Congo, Brazilië, Marokko en Myanmar. Op een koffieochtend in Hebron ben ik als blondine zwaar in de minderheid. Dit heeft nog geen problemen of ongemakkelijkheid met zich meegebracht. Alleen maar mooie verhalen en ervaringen. Zo had een vrouw tijdens een opvoedingsavond heerlijke Tunesische thee meegenomen inclusief de kopjes waar het in hoort en geroosterde pijnboompitten.

Het is heel belangrijk om de andere cultuur nieuwsgierig en open te benaderen, dan is het vooral genieten van het goede dat de andere cultuur in zich heeft. Wat ik veel moeilijker vind zijn de verschillen tussen arm en rijk, veilig en onveilig. Ik kom uit een hecht gezin waarin we rijkdom kennen en veiligheid. In de Spaarndammerbuurt kom ik juist veel gebroken gezinnen tegen die armoede kennen en zorgen om de kinderen, zorgen om de toenemende agressie in de buurt, zorgen om de ouders in het thuisland en zorgen om de toenemende antihouding tegen buitenlanders. Dit maakt dat ik het onrechtvaardig vind dat ik zo beschermt opgegroeid ben en zij niet en tegelijkertijd erg dankbaar ben voor mijn thuisbasis. Dit maakt dat ik er deze zes weken voor ze wil zijn, hun verhalen hoor en waar kan ze de troostrijke nabijheid van God wil laten zien…

Maart 2011 | Werken in de Spaarndammerbuurt

Even een korte blik in mijn leven in Amsterdam. Wat is er mooier dan ’s ochtends op je fiets te stappen en dwars door de drukte van de stad, het park en langs de vele multi-culti-winkeltjes te rijden? Het mooie is dat je dan ook een leuke eindbestemming hebt: wijkgebouw Hebron middenin de Spaarndammerbuurt. Een volksbuurt vermengd met veel allochtonen. Ik heb de afgelopen week de verschillende vrouwen en kinder activiteiten bijgewoond en met Peter, de evangelist, wat mensen bezocht. Ook werk ik samen met Hannie, de jongerenwerkster. Ik leer veel van haar bevlogenheid en passie voor de 15+ groep die ze wil bereiken. Ik krijg een steeds beter beeld van Hebron. Het is mooi om te zien wat ze betekenen voor de mensen uit de Spaarndammerbuurt. Hebron is een plek waar mensen even hun verhaal kwijt kunnen, liefde krijgen en wat mogen leren van God. Ik vind het fijn dat ik daar de komende weken een steentje aan mag bijdragen...

Maart 2011 | Bijbelstudie en bezoekwerk in Amsterdam

Volgende week vertrek ik naar Amsterdam voor een stage bij de Missionaire wijkgemeente Hebron. Ik ga meekijken met het kinder- en jeugdwerk en natuurlijk ben ik bij de samenkomsten op zondag. Ook ga ik zelf aan de slag met het geven van bijbelstudie en  bezoekwerk in de wijk. Missionair gemeente zijn spreekt me enorm aan. Ik hoop tijdens mijn vervolgstudie dan ook missionair actief te zijn. Trouwens, niet alleen tijdens mijn studie, maar ook daarna natuurlijk!

Maart 2011 | Themaweek, de toon die je zet!

Ze zeggen wel eens dat het leven vol kruispunten is. Ook op de Wittenberg zijn die kruispunten volop aanwezig. Afgelopen week passeerden we zo’n kruispunt. Na zeven lesweken en een toetsweek hebben we thema 3 ‘de toon die je zet, als christen betekenisvol leven’ afgesloten met een themaweek. Het was een waardevolle week! In groepjes gingen we op pad om christenen die missionair actief zijn te interviewen. Ik ben met mijn groep op bezoek geweest bij Ron van der Spoel, predikant van de gemeente het Kruispunt in Vathorst. Vathorst is een Vinexwijk in Amersfoort. Het Kruispunt is een samenwerkingsverband tussen de CGK, NGK en PKN. 95% is hoger opgeleid en 44% is jonger dan 20. Binnen de gemeente vallen de verschillen in achtergrond weg als je beseft dat je Jezus nodig hebt en er wil zijn voor de buurt! Ron heeft praktijkverhalen verteld en missionaire tips meegegeven. Één ding heeft mij bijzonder geïnspireerd: ‘Zeg altijd ja!’ Ron vertelde dat een vrouw, die niet bij de gemeente hoorde, vroeg of Ron haar kind wilde dopen. Ron stemde in, maar wel met de vraag of ze een keer kwam praten. Het bleek dat dopen te ver gegrepen was omdat ze niet verbonden wilde worden aan de kerk. Daarom stelde Ron een zegening voor bij haar thuis. Dit heeft op een zondagmiddag plaatsgevonden met als resultaat dat de ouders een prachtige getuigenis meegegeven hebben aan hun kind in de vorm van een doopbrief. Ik vond het geweldig om te zien wat je mensen mee kan geven als je ja zegt op vragen die in eerste instantie raar lijken. De kunst is ja te zeggen en dicht bij jezelf te blijven!

Dit is maar een klein stukje van wat ik van Ron en van de verhalen van andere interviews meegekregen heb. Vol met nieuwe ideeën en inzichten ga ik nu thema 4 in. Dat betekent zes weken stagelopen in Amsterdam. (zie hiervoor de stagedagboeken…)

Januari 2011 | Presentiestage

Het leven op de Wittenberg is heel gevariëerd. Allereerst heb je te maken met ruim 40 verschillende mensen. Daarnaast is het onderwijsprogramma elke week weer anders. Theorie en praktijk worden goed afgewisseld. Vorige week hebben we de praktijk weer mogen proeven. Deze keer geen zoektocht naar geloofsgesprekken of naar wat er leeft in de samenleving. Nu gingen de handen uit de mouwen en was het doel diaconaal present te zijn. Stichting ‘Kerk en samenleving’ en ‘Stichting Present’ hadden stageplekken geregeld. Een paar voorbeelden van activiteiten: verven, behangen, laminaat leggen, kinderspeelgoed schoonmaken, liedjes zingen met bejaarden of een maaltijd organiseren. Dit laatste was mijn taak. In de L-flat in Zeist is er veel eenzaamheid en is er weinig of geen contact met de medebewoners. Vanuit inloophuis Vollenhove (wat in de flat gehuisvest zit) heb ik met een groepje van vier een maaltijd voor portiek één georganiseerd. We hebben aangebeld en mensen gevraagd of ze mee wilden doen en of ze zelf ook een gerecht willen meenemen. Dit gaf leuke ontmoetingen. We kunnen zoveel leren van de gastvrijheid van onze allochtone medeburgers. Vaak mochten we binnenkomen en werd al het lekkers in huis op tafel gezet…

14 Februari zal de maaltijd echt plaatsvinden. Ik hoop dat er veel mensen ook daadwerkelijk komen en dat het mag bijdragen aan de bestrijding van eenzaamheid. Het principe ‘Laat je ja, ja zijn’ is een principe dat bij allochtonen toch net iets anders werkt. Voor hen is het beleefd ja te zeggen, of ze nu komen of niet…afwachten maar!

November 2010 | Oriëntatiestage

Dynamisch. Zo zou ik de afgelopen week willen samenvatten. Drie dagen lang hebben wij Wittenbergers te voet, per metro en per tram de stad doorkruist en de lucht ingeademd van Amsterdam ter voorbereiding op thema 2. We sliepen met z’n allen in hostel Shelter (City) vlakbij de Wallen in het hart van de stad (op zichzelf al een dynamische plek). In negen dagdelen hebben we de verschillende werelden van Amsterdam bekeken. We hebben ontzettend veel ellende, pijn, eenzaamheid, individualisme en gebrokenheid ingeademd. Maar te midden van dit alles hebben we ook heel veel lichtpuntjes mogen zien. Juist op de plek waar de nood het hoogst is (bijv. op de Wallen) zijn er veel (christelijke)hulp organisaties gevestigd. Een aantal hebben verteld over het mooie werk dat zij doen. Denk daarbij aan CHAP (christelijke hulpverlening aan prostituanten), Het Scharlaken Koord, missionaire gemeenten, multiculturele gemeenten en daklozenopvang Makom.

Het leuke van een stad is dat er zoveel verschillende mensen rondlopen. Ik heb veel spontane gesprekjes met mensen op straat en in de metro gehad. Allemaal mensen die op zoek zijn naar waarheid in hun leven, naar zingeving en naar hun eigen religie. Ze wisten veel van de verschillende geloven, maar niemand noemt en kent Jezus. Dit heeft mij erg geraakt maar ook geactiveerd. Ik zie er naar uit te gaan studeren in een stad, daar mee te draaien in de dynamiek, mensen te ontmoeten en zo de basis te vormen voor een gesprek over geloof.

Drie dagen Amsterdam was niet alleen duisternis met lichtpuntjes en (geloofs)gesprekken maar ook gezelligheid, genieten van de schoonheid van de stad, museumbezoekjes, naborrelen in het café en klieren in de metro. Nu is de tijd gekomen van nagenieten, verwerken wat we hebben gezien en ons hoofd leeg maken om zo weer te beginnen aan onze (dynamische) lesweken…

September 2010 | Gemeentestage

Deze week stond er één woord centraal hier op de Wittenberg: Gemeentestage. Van zondag tot en dinsdag zijn we in groepjes van (ongeveer) drie personen stage gaan lopen bij de kerkelijke gemeente van één van ons. Ik ben samen met Hannah en Nienke naar de Hervormde Gemeente Scherpenzeel geweest, de thuisgemeente van Nienke. Zondag begon voor ons het feest met het interviewen van twee gemeenteleden. Daardoor kreeg ik al een goed beeld van de gemeente, want zoals de geïnterviewde zo mooi verwoorde: ‘de kerk, dat zijn we zelf!’. ’s Avonds hebben we de dienst bijgewoond. Alle drie hebben we ijverig mee zitten pennen. Geen punt uit de liturgie is ons ontgaan. Eigenlijk zouden we vaker mee moeten schrijven want je bent veel bewuster met de dienst bezig. Ons heeft het in ieder geval heel wat gespreksstof opgeleverd voor de maandag. Na de dienst hebben we bij de jeugdvereniging rondgekeken en gezellig meegedraaid met het programma. Maandag zijn we hard aan de slag te gaan om de opgedane kennis van de vorige dag te verwerken. Daarnaast hebben we nog alle folders e.d. van de gemeente bekeken en uitgezocht hoe de kerk communiceert over hun geloof en God, ook naar niet-kerkelijke buurtbewoners. Ontzettend leerzaam om je zo te verdiepen in de gemeente. Ik heb geleerd verder te kijken dan de zondagse dienst. Ik ben me bewust hoe belangrijk het is om naar niet-kerkelijke buurtbewoners goed te communiceren en iets positiefs uit te stralen. Ik keer met een kritische blik terug naar mijn eigen gemeente (CGK in Veenendaal) om mij daar weer in te zetten in het gemeentezijn, want de kerk zijn we zelf!

Augustus 2010 | Introductieweek

Hier is dan mijn eerste dagboekstukje… er zullen er nog meer volgen die allemaal een indruk geven van het leven en leren op de Wittenberg. Misschien goed om mij eerst even voor te stellen. Ik ben Annemiek van Manen, 18 jaar en kom uit Veenendaal. Ik heb afgelopen jaar mijn Vwo examen gehaald en woon nu een jaar op de Wittenberg om te leren van de Bijbel, God en de mensen om mij heen! Maandag 23 augustus kwam ik hier voor het eerst binnen. Vol verwachtingen, maar aan de andere kant ook niet wetend wat ik kon verwachten. Na 2 weken sta ik al volop in het leven hier. 42 mensen om mij heen die me nu al het gevoel geven broers en zussen te zijn, nieuwe lessen die elke keer weer stof tot nadenken geven en stafleden die me enthousiast de weg wijzen in het leven en leren op de Wittenberg. Sinds donderdag 26 augustus heb ik mijn eigen kamertje, maar erg vaak ben ik er niet te vinden, want de dag is zo gevuld met lessen, gezamenlijk eten, corvee en koffiedrinkmomenten! Alles is dus even wennen, maar het belooft wat voor de toekomst. Studiejaar 2010/2011 here we come!